"Wat is uw hulpvraag?", is een vraag die ik niet meer stel!

Alle cliënten die ik in de afgelopen vijftien jaar gesproken heb, hebben drie dingen met elkaar gemeen:

  1. Ze zijn teleurgesteld in minimaal één voor hen belangrijke andere
  2. Ze vinden het heel moeilijk om hulp te vragen binnen hun systeem
  3. Ze willen hun pijn niet hebben en weten niet goed wat ze nodig hebben

Door uit te gaan van de bovenste drie gemene delers weet ik al veel over de cliënt; er is pijn, hij of zij wil deze niet maar weet niet hoe dit op te lossen.

Veel hulpverleners gebruiken de reactie op hun vraag;“Wat is je hulpvraag?, om hun hulpverlening te navigeren. Ik vind deze vraag meer passen bij een bakker of slager die van zijn klant wil weten wat deze wil hebben. Mijn bakker hoeft niet door te hebben of aan te voelen welk brood ik nodig heb.

Ik vind dat jij je als hulpverlener wél dient te bekwamen in je een beeld te vormen van wat er bij je cliënten ontbreekt en wat er nodig is. Hieronder illustreer ik aan de hand van een voorbeeld hoe je dit kunt doen.

Praktische toepassing 

Oud-cursist Tanja Kampherbeek vraagt zich op onze Facebook-pagina af wat je als hulpverlener zou kunnen betekenen voor iemand die rouwt over iets anders dan verlies van een geliefde. Ze vermeldt daarbij dat ze ziet dat deze mensen nog eenzamer zijn omdat hun lijden niet zichtbaar is en er nog meer onbegrip is vanuit de omgeving.

De makkelijkste valkuil waar je volgens mij in deze situaties in kan stappen is dat je zelf de begrijpende andere wil worden.

In veel situaties is het onbegrip van de omgeving een gevolg van dat je cliënt er niet meer (uit schaamte) met zijn of haar omgeving over spreekt. Ga daarom niet meteen mee met de ‘goede’ redenen van je cliënten waarom ze hun steunsysteem diskwalificeren.

In mijn vorige blog beschrijf ik hoe je in zeven stappen je cliënten kunt helpen hun angst en schaamte in contact te brengen. Want volgens mij is het meest duurzame medicijn voor de pijn en eenzaamheid van je cliënten een veilige verbinding tussen hen en hun belangrijke andere(n). Dat hoeft er maar ééntje te zijn. En er is er altijd één.

ALTIJD!!

Maar om dit medicijn zullen je cliënten vaak niet vragen. Sterker nog, ze willen hulp van jou, om hun ouder, partner of vriend(in) niet te hoeven ‘belasten’.

Maar daarmee zetten ze hun belangrijkste hulp buiten de deur. Zorg er dus voor dat je in je werk de deur open zet voor deze belangrijke hulp. Op deze manier kun je gezinnen of vrienden helpen om (weer) van helpende betekenis te zijn voor elkaar.

Gestalt-gezinstherapeut Walter Kempler benadrukt het belang van het betrekken van de belangrijke anderen als volgt :

The interaction between people is the source of all health en all ill-health. The way we are with each other has the most important influence. It’s not the ONLY influence, but in terms of what we can do, we have the most important influence in each others lives.“

Share This