De kracht van klagen

De meest lastige cliënten zijn voor mij de mensen die op een klagende manier spreken. En die zich met negativiteit vastbijten in hun aanklagen. Wanneer ik niet tegen het geklaag opgewassen ben, kosten die gesprekken me bakken met energie.

Herken je dat? Dat het je al energie kost, wanneer je beseft dat je dat klagende stel vandaag weer gaat zien?

Doodzonde!

Ik hoop dat dit blog en de reacties van anderen op dit blog een energie besparende werking op je gaan hebben. Dat het inspireert om de kracht die in klagen aanwezig is te gebruiken om energie op te wekken.

Allereerst beschrijf ik de drie functies van klagen en geef een toepasselijk voorbeeld uit mijn praktijk. Aan het eind heb ik jouw hulp nodig.

Ik sta het mezelf nog te weinig toe om ongenuanceerd te klagen. Daarom heb ik nog veel te leren van cliënten of collega’s die daar wel goed in zijn. Een van de personen van wie ik meer heb geleerd over de kracht van klagen is Ivo Mijland. In zijn boek ‘De kracht van klagende ouders’ onderscheidt deze ex-middelbare school docent drie functies van klagen;

1.      Veilige manier van contact maken; wanneer je onder gelijkgestemden bent levert klagen vaak erkenning en verbinding op. Met je collega’s kunnen klagen over je nieuwe manager of de transitie in de jeugdzorg, werkt als een sociale lijmvloeistof.

2.      Eenvoudige manier om negatieve energie kwijt te raken; Als er even iemand naar je geklaag wil luisteren, raak je de spanning kwijt. Veel klagers zeggen na het klagen dan ook: “Hè, dat lucht op. Fijn dat je even wilde luisteren.”

3.      Poging om werkelijke behoeftes zichtbaar te maken;“Klagen is in feite een vraag aan de ander om te reageren op waar je pijn van ondervindt. Elke klacht is doordrenkt met behoeftes.”

Vraag je dus in contact met klagende cliënten af wat hun behoefte of pijn is. Stop met het eindeloos luisteren naar het geklaag. Want het is volgens mij de kunst om niet het geklaag, maar de klager serieus te nemen! Daar rekent hij namelijk (onbewust) niet op.

Maar HOE doe neem je een klager en niet het geklaag serieus?

Hiervoor neem ik je mee naar Guus; een oud-cliënt van me. Guus is type chronisch klager. Overgewicht, 63 jaar en vanwege jarenlang overmatig alcoholgebruik, heeft hij ontstoken zenuwen in zijn benen. Het lopen doet veel pijn. Hierdoor voelt hij zich gevangen in zijn huis. Hij heeft altijd als marktkoopman gewerkt; altijd buiten en onder de mensen.

Guus zit nu recht tegenover jou en zegt dat hij helemaal gek wordt van de maandenlange aanvraagprocedure voor een scootmobiel. Hij is radeloos en roept uit dat hij een eind aan zijn leven wil maken, door van een flat af te springen.

Wat gebeurt er bij jou? Wat denk je? Wat vind je? Wat doe je?

Het is niet moeilijk om je gemanipuleerd of gechanteerd te voelen door Guus. Wanneer je dit ervaart, focus je op zijn geklaag. Wanneer ik focus op Guus’ behoefte aan buitenlucht, contact met ander mensen, snap ik helemaal dat hij gek wordt van de huidige situatie.

Ik reageer:

“Guus, we gaan nu meteen de gemeente bellen en als we vandaag geen scootmobiel geregeld hebben, dan spring ik met je mee.”

Aan het eind van de middag staat er nog geen scootmobiel voor hem klaar, maar de grote glimlach die op Guus’ gezicht verschijnt na mijn (re)actie spreekt boekdelen. Hij voelt zich zeer serieus genomen. Ik zie binnen vijf seconden een man voor me met humor, kracht en levenslust.

Deel hieronder een voorbeeld uit jouw praktijk, waarin het je is gelukt om door het geklaag heen te kijken en de pijn of behoefte van de klager kon zien. Door dit te delen inspireer en help je anderen met jouw energiebesparende best-practice.

Share This