Als ervaringsgericht hulpverlener ben je opgeleid om moedig je cliënt tegemoet te treden: open, betrokken en direct te communiceren over wat je nodig hebt, je niet te verschuilen achter protocollen, maar ‘professioneel nabij’ te zijn. Toch zijn er situaties waarin je voelt dat het je niet lukt om te doen wat je intuïtie je ingeeft, je houdt je in, durft niet te doen of te zeggen wat je zou willen doen als je moedig was…

En vervolgens heb je geleerd om te reflecteren op het proces en te kijken naar je eigen aandeel. Wat houdt me tegen? Wat maakt me voorzichtig? Wat is er met mij aan de hand in het contact met deze cliënt? Wat doet de cliënt daarin?
Goede vragen om te stellen, maar soms kom je niet verder.

Misschien ligt het wel niet aan jou… Of aan je cliënt. Misschien is er wel iets in de situatie aan de hand dat je weerhoudt. En moet jij niet iets anders gaan doen in het werken met de cliënt… zou het zelfs roekeloos zijn om de waarschuwingssignalen te negeren en jezelf te dwingen om toch te voorschijn te komen met die reactie.

Zoals de volgende casus:

Een schoolmaatschappelijk werker hoort van een leerling over mishandeling thuis. De leerling wil geen aangifte doen, en thuis weten ze niet van het contact tussen de schoolmaatschappelijk werker en deze leerling, en dat wil de leerling ook zo houden. Intuïtief wil deze werker actie ondernemen, contact opnemen met Veilig Thuis, zorgen dat deze leerling uit de situatie komt, de ouders uitnodigen voor een gesprek. Tegelijkertijd durft zij dit niet aan, uit angst het contact met de leerling te verliezen, en omdat dan uitkomt dat ze gesprekken voert met de leerling, zonder medeweten van de ouders. Ze vindt zichzelf laf, en herkent zichzelf niet als zodanig.
Als ze nu toch doorzet, is ze dan moedig of roekeloos?

Als supervisor ken ik haar als een daadkrachtig en stevige hulpverlener, maar ook als een wat impulsieve solist, ze heeft niet voor niks een solistische klus aangepakt. Ik neem haar aarzeling dus uiterst serieus, als een belangrijk waarschuwingssignaal.

Om antwoord te geven op haar vraag is het van belang om eerst uit te zoomen:
hoe komt deze leerling in contact met deze werker? Welke afspraken zijn er op school over dit soort situatie? Hoeveel mensen weten van deze situatie? Is de school ook werkgever, of wordt de werker gedetacheerd vanuit een ander organisatie? Kortom, we verkennen de situatie eerst.

In de bespreking van de casus blijkt dat deze schoolmaatschappelijk werker een eenzame positie inneemt op de school, gedetacheerd vanuit een grote maatschappelijk werk instelling. De mentor van de leerling (een jonge docent), had de leerling doorverwezen, en daarbij het toestemming vragen aan de ouders vergeten. De werker bleek goed op de hoogte van de regels rondom melden van de maatschappelijk werk instelling, maar niet die van de school. Na deze verkenning kon de werker voelen hoe haar aarzeling klopte met de situatie, en dat ze een aantal zaken te doen had: met de teamleider en de mentor om de tafel gaan om samen met elkaar tot een plan te komen; uitzoeken hoe de school omgaat met meldingen; het contact met andere schoolmaatschappelijk werkers binnen de organisatie weer organiseren (intervisie zal al 2 jaar in het slob).

In de weken daarna heeft ze deze acties uitgevoerd. Uiteindelijk bleek dat de mentor in eerste instantie de ouders had moeten uitnodigen voor een gesprek, maar dit te spannend vond. Daarop bood de schoolmaatschappelijk werker de mentor hulp aan bij het voeren van het gesprek.

Het waarschuwingssignaal serieus nemen was belangrijk, omdat ze, wanneer ze had doorgezet de leerling, de ouders, de mentor, de school, haar organisatie en zichzelf in de problemen had gebracht. Dat was roekeloos geweest!

Krachtig in je werk

Uit bovenstaand voorbeeld blijkt dat krachtig in je werk staan twee dimensies heeft. De eerste heeft te maken met positie in (durven) nemen ten aanzien van je cliënt. De tweede heeft te maken met positie innemen in je werkomgeving. Daarvoor is een bredere blik nodig, een meer systemische kijk op je werkomgeving. En dat is nu precies de meerwaarde van de Ervaringsgerichte Supervisorenopleiding van het Kempler Instituut.
In de opleiding leer je professionals te begeleiden vanuit die bredere blik. Dat kan natuurlijk niet zonder dat je die blik ook op eigen werkomgeving toepast.

Dus wil je nog completer en effectiever worden in het hanteren van je eigen werkomgeving, en wil je collega’s daarin leren begeleiden, kom dan eens ervaren op de Masterclass Ervaringsgericht Positioneren op 6 maart 2020.

Nader informatie vindt je hier.

Share This