Sprong in het diepe

FINANCIEEL RONDKOMEN IN EEN EIGEN PRAKTIJK

Ik, Elly, zit in het derde jaar van de Kempler-opleiding, mijn man Theo is maatschappelijke werker. Op 1 april is het alweer vier jaar geleden dat wij met een eigen praktijk voor psychosociale hulpverlening zijn begonnen.

Tot eind 2003 had Theo een baan bij stichting de Hoop, verslaafdenzorg. Om verschillende redenen wilden we daar niet meer werken. Maar een andere baan vinden was niet eenvoudig. Of Theo had een andere mensvisie of te weinig brede ervaring. Eigenlijk hadden we ook wel even genoeg van organisaties, dus een eigen praktijk leek aantrekkelijk. Het was een hele sprong in het diepe, want hoe gaan de financiën binnenstromen? Ons geloof, dat God achter ons werk stond, was voor ons een stevige basis om met vertrouwen de toekomst in te gaan. In het begin heeft Theo er nog een baan bij gehad, zodat we langzaam op konden bouwen. Daarnaast hadden we al spoedig een paar cliënten met een ruim PGB-budget. Andere cliënten betaalden privé. In het begin gingen we naar de mensen thuis. In augustus 2004 zijn we op zoek gegaan naar kantoorruimte, zodat we niet langer naar de mensen toe hoefden. Dat is gelukt. Nog steeds met niet al te veel financiën, maar met geloof dat het goed werk was wat we deden, bleven we zoeken naar andere mogelijkheden van vergoedingen en zo werden we getipt over de mogelijkheid om je als zelfstandige aan te sluiten bij 1nP. Dit is een netwerk van zelfstandige professionals in de geestelijke gezondheidszorg.

> 1e netwerk Professionals in de ambulante GGZ: www.1np.nl

Als maatschappelijk werker ben je wel verplicht om met een psycholoog of psychiater samen te werken. Dit geldt ook voor de HBO-V’er en de SPH’er. Je moet dus iemand vin- den die met jou wil samen werken. Sinds begin 2005 werken we samen met een psychiater en voeren de behandelingen uit die hij indiceert. In onze praktijk is het zo, dat cliënten zich bij ons aanmelden en dan schakelen wij na (meestal) twee gesprekken de psychiater in die de indicatie stelt en in overleg met Theo het aantal gesprekken bepaalt. Geregeld evalueren we ook samen, de frequentie verschilt per cliënt. Binnen deze behandelingen is alle ruimte om de ervarings- gerichte benadering toe te passen.

Het meest voorkomend binnen 1nP is dat de psychiater of psycholoog naar de maatschappelijk werker verwijst om een traject te doen met een cliënt. Wij werken dus net andersom.

Sinds 1 januari 2008 zijn de vergoedingen veranderd. Waar je eerst per gesprek betaald kreeg van 1nP wordt nu per cliënt een DBC-traject (Diagnose Behandel Combinatie) ingezet. Dat betekent dat de behandelingen na afronding wordt af- gerekend. Je krijgt wel een minimaal voorschot per gesprek. Het budget moet worden verdeeld onder de behandelaren die met de cliënt hebben gewerkt. Wij hebben dus met onze psychiater moeten onderhandelen over de verdeelsleutel van de DBC’s. Wie krijgt wat en hoeveel. Dit is een heel andere benadering, die ons meer een ondernemer maakt met risico om verlies te hebben of juist winst te maken. Tot nu toe hebben we nog geen afgeronde DBC’s (en dus nog geen inkomsten), gelukkig hebben we wat gespaard om de eerste periode te overbruggen. Ook voor 1nP gaat de overgang niet helemaal soepel, maar als de administratie daar op orde is, verwachten we weer uitbetaling van het voorschot. Momenteel werken we voor 75% via 1nP en 20% via PGB’s (persoonsgebonden budget) en 5% via cliënten die zelf de kosten betalen. Onze inkomsten zijn ruim voldoende.

Om aangemerkt te worden bij de Belastingdienst als eigen bedrijf is het nodig om verschillende bronnen van inkomsten te hebben. Daarom blijven we op zoek naar verbreding van inkomstenbronnen. Ook bedrijfsmatig is het beter om niet te afhankelijk te zijn van één bepaalde organisatie.

Tot nog toe werken we met groot plezier en veel vrijheid en hebben we er nog geen moment spijt van gehad dat we onze eigen praktijk zijn gestart!

THEO EN ELLY VAN DEN BERG
Herstel – praktijk voor psychosociale hulpverlening www.praktijkherstel.nl 

Share This