De arena genaamd huwelijk

Toen wij een aantal jaren geleden met een groep echtparen werkten, bleek dat een flink aantal mannen last had van wat zij gezeur en geklaag van hun vrouwen noemden, maar dat zij tegelijkertijd dachten dat zij dit moesten leren verdragen. Zij hadden ervaren dat hun moeders nogal eens aan het zeuren en klagen waren over hun mannen, dus hadden zij geconcludeerd dat dit de manier was waarop vrouwen gedaan probeerden te krijgen wat zij wilden en dat mannen niet veel meer konden doen dan daar rekening mee te houden. Dat is natuurlijk niet leuk.

Dus als vrouwen klagen en zeuren proberen mannen daaraan te ontkomen. Bijvoorbeeld door te hummen, niets terug te zeggen, weg te lopen, hard te werken, bij te klussen en veel te sporten. Maar wat deze mannen zich niet realiseren is dat zij hiermee tegelijkertijd een vicieuze cirkel creëren: wanneer vrouwen zeuren en mannen trachten hieraan te ontsnappen, gaan vrouwen juist meer zeuren en zullen mannen nog harder weglopen.

Waarom zeuren vrouwen eigenlijk?

De regisseur van een recente Nederlandse film over een echtpaar in moeilijkheden zei in een interview dat vrouwen macht willen hebben, dat zij de relatie willen controleren. Voor ons is dat een halve waarheid. Hoewel het er soms op lijkt dat vrouwen proberen de relatie te controleren, toch is dat uiteindelijk niet waar ze op uit zijn. Vrouwen willen volgens ons contact. Ze willen een persoonlijk contact met hun man. Ze willen zijn aandacht en interesse. Dat is een wezenlijk positief verlangen, waard om vervult te worden. Alleen hebben vrouwen vaak niet van hun moeders geleerd, hoe ze dit verlangen op passende wijze vorm

kunnen geven. Ze weten niet hoe ze moeten vragen om wat ze nodig hebben en dus zeuren en klagen ze over wat ze niet krijgen in de hoop alsnog aandacht te krijgen voor hun behoefte aan contact. Vaak ook proberen zij een beter contact met hun man te krijgen door om meer kwantiteit te vragen: hun man moet vroeger thuiskomen, minder werken, minder sporten en vaker iets samen ondernemen. Maar als hij dit dan (braaf) doet, dan blijkt dat meestal niet voldoende te zijn voor een herstel van persoonlijk contact. Dus denkt hij dat zij een veeleisende heks is die nooit tevreden is en zij dat hij een ongeneeslijk, contactgestoorde kluns is. Maar het probleem in een relatie is zelden de kwantiteit, het is meestal de kwaliteit die mist. Vrouwen missen de kwaliteit van persoonlijk contact, aandacht, vriendschap en waardering. Zolang zij die niet krijgen zullen ze blijven zeuren en zolang ze zeuren zullen mannen vluchten. Omdat ze denken dat ze daar niets aan kunnen doen. Dat ze machteloos staan tegenover de eisen van hun vrouwen. Dat is echter een destructieve gedachte die geen bijdrage levert aan een betere relatie.

Vrouwen hebben het volste recht om op te komen voor hun verlangens. Maar de wens van de vrouw is niet automatisch de plicht van de man. Evenmin als andersom. Het feit dat zij iets nodig heeft, betekent niet dat hij daaraan moet voldoen. Hij is vrij om te kijken of hij dat wel wil of dat hij misschien iets heel anders wil. In plaats van weg te lopen, kunnen mannen de behoefte van hun vrouw beter serieus nemen en kijken of zijzelf dezelfde behoefte hebben of een heel andere. Voor het verbeteren van hun relatie moeten vrouwen dus stoppen met zeuren en klagen en openlijk gaan staan voor hun wensen en moeten mannen stoppen met ontduiken en gaan staan voor wat zij zelf in de relatie willen.

Mannen willen seks, vrouwen willen praten

Vrouwen vinden vaak dat mannen alleen seks willen en mannen denken dat vrouwen alleen persoonlijk contact willen. Beide is niet waar. Mannen en vrouwen hebben beiden behoefte aan beide. Zij willen alle twee zowel goed persoonlijk contact als fijne seks. Natuurlijk zien we daarin wel accentverschillen en met name de voorkeur voor de volgorde verschilt: vrouwen hebben eerst behoefte aan een persoonlijk contact, voordat ze seks willen. En mannen kunnen eerst seks willen en daarna pas persoonlijk contact. De ervaring heeft ons geleerd dat er in deze strijd om de volgorde meestal maar een uitweg is en dat is de behoefte van vrouwen te volgen: eerst het persoonlijk contact en dan pas seks. Andersom kan voor vrouwen voelen als een vorm van verkrachten en zal de relatie dus eerder schaden dan goed doen.

Verantwoordelijkheid voor het gezin

Mannen en vrouwen hebben beide een andere manier om hun verantwoordelijkheid voor relatie en gezin vorm te geven. Mannen voelen zich vaak verantwoordelijk voor de kostwinning, voor financiële stabiliteit en zekerheid. Ze werken meestal hard om hier succesvol in te zijn. Vrouwen voelen zich verantwoordelijk voor de kwaliteit van het gezinsleven, voor het wel en wee van de kinderen, voor een goede sfeer en voor een goede relatie met hun man. Deze twee manieren kunnen botsen. Komt de man ís avonds moe maar voldaan thuis van zijn werk, krijgt hij te horen dat thuis zijn geen alibi is om uit te rusten van zijn werk. Er wordt van hem verwacht dat hij zijn aandeel levert in het gezinsleven. Dat hij werkt aan een goed contact met de kinderen door aandacht voor ze te hebben en met zijn vrouw door attent voor haar te zijn. Ja, als man ben je nog niet klaar wanneer je je werk verlaat en thuiskomt. Dat begin het huiswerk!

En dan wordt er ook nog van je verwacht dat je dat niet als plicht ervaart, maar dat je er plezier in hebt! De opdracht voor mannen is dan ook vaak hoe zij kun carrière kunnen combineren met de zorg voor vrouw en kinderen. Niet de financiële zorg, maar de persoonlijke zorg. Net als vrouwen moeten leren hoe zij hun zorg voor het gezin kunnen combineren met ‘bezigheden buitenshuis’.

Samen kapitein op het schip

Feit is dat vrouwen meestal hoofddrager zijn van de zorg voor het gezinsleven. Maar zij willen daar niet alleen in staan. Zij willen dat hun man daar ook verantwoordelijkheid in draagt. Vandaar dat het meestal voor vrouwen niet genoeg is dat mannen, op verzoek van hun vrouw, een aantal taken vervullen in huis. Dat maakt hen tot uitvoerder, niet tot mede-verantwoordelijke. Dit blijkt vaak een van de moeilijkste opdrachten voor mannen. De verantwoordelijkheid, de duidelijkheid, de positie die zij in hun werk vaak zonder moeite vormgeven, ontberen zij in hun eigen gezin. Daarvoor moet de man meestal moeite doen. Dit betekent dat hij zich steeds zal moeten afvragen wat hij wil met zijn gezin, hoe hij zijn tijd met hen wil doorbrengen, hoe hij wil dat er met elkaar wordt omgegaan. En er vervolgens achter aangaan dat zijn wensen wat dat betreft serieus worden genomen. Kortom hij zal naast zijn vrouw moeten gaan staan en mede leiding geven aan het gezinsgebeuren. En wanneer het zo is dat het bestaande rollenpatroon geen conflict oplevert, omdat zijn vrouw er genoegen mee neemt dat zij alleen de verantwoordelijkheid voor het gezinsgebeuren draagt, dan zou de man dat op zín minst niet als een vanzelfsprekendheid moeten accepteren, maar dit gebaar van haar waarderen en haar er dankbaar voor zijn.

Praten

Vrouwen willen graag praten over wat hen bezighoudt. Ook over wat hen bezighoudt aan de relatie en wat zij daarin missen en nodig hebben. Mannen doen dat meestal liever niet! Niet alleen omdat zij niet zulke ‘gevoelspraters’ zijn. Mannen vinden het lastig om naar hun eigen aandeel te kijken. Dat is moeilijk voor hen, omdat zij snel het gevoel hebben tekort te schieten en met dat gevoel niet goed kunnen omgaan. Zij hebben daar meestal een bloedhekel aan, het is niet goed voor hun ego. Zij willen graag geliefd en bewonderd worden als man door hun vrouw. Vrouwen hebben juist de neiging te snel naar het eigen aandeel te kijken, zich schuldig te voelen en hard aan het werk te gaan om de relatie te verbeteren. Dat het mannen frustreert wanneer hun vrouwen hen niet alleen maar fantastisch vinden is natuurlijk nog geen reden om de behoeften van hun vrouwen dan maar van tafel te vegen. Ook vrouwen hebben het nodig om geliefd en geapprecieerd te worden. Ook zij worden graag op handen gedragen. Dus moeten vrouwen hun mannen daarop aanspreken en mannen meer openstaan voor wat vrouwen missen en dat serieus nemen. Hij kan dat vervolgens zien als uitdaging om zelf ook na te gaan wat hij mist in de relatie. In een dergelijk gesprek kunnen man en vrouw ontdekken wat hun aandeel is in het vastlopen van de relatie en dus ook wat zijzelf kunnen doen om deze weer vlot te trekken. Dit betekent dus dat samen praten beter is dan vermijden van een persoonlijk gesprek. Dat levert immers alleen maar zeurende vrouwen en afwezige mannen op.

Moederen en vaderen

Voor vrouwen is een valkuil in een gesprek met hun man dat zij in plaats van over hun behoefte te praten, hun man gaan vertellen wat hij zou moeten doen. Dat zij hem op gaan voeden. Dan wordt zij de moeder en hij de zoon. Hij kan dan een gehoorzame, brave zoon zijn die probeert aan haar verwachtingen te voldoen of de opstandige zoon die tegen haar wensen in verzet komt. Maar in beide gevallen handelt hij niet als een volwassen man die verantwoordelijkheid neemt voor zijn behoeften als partner. De meeste vrouwen moeten leren stoppen met moederen en als vrouw gaan staan voor de eigen behoeftes. De meeste mannen moeten leren stoppen zich te gedragen als een afhankelijk of tegen afhankelijk kind en verantwoordelijkheid nemen voor hun behoeftes als man. En als de rollen omgekeerd zijn moeten mannen stoppen met bevaderen en vrouwen stoppen met zich te gedragen als afhankelijke kindvrouwtjes.

Conflicten horen bij het leven

Mannen en vrouwen zijn verschillend. Wanneer er plaats is voor deze verschillen in een relatie zullen er dus ook conflicten zijn. Conflicten zijn immers het gevolg van verschillen. Maar wanneer deze conflicten er mogen zijn en openlijk besproken worden is er geen probleem. Zolang wij duidelijk zijn over onze eigen positie en open voor de positie van de ander brengen conflicten groei. Wij groeien immers door te geven wat ons eigen is en te ontvangen wat ons vreemd is.

Conflicten en ruzies met elkaar horen bij het leven. De machtsstrijd die ontstaat wanneer wij gefixeerd zijn op de eigen positie en de positie van de ander negeren, niet. Die doodt alle leven en alle vreugde. Dan genieten we niet meer van elkaar en dan is therapie nodig.

ROEL EN SONJA BOUWKAMP

Share This